Twitter als digitale dwangneurose

Fijn relletje op Twitter afgelopen week. “Wie er niet op zit, doet eigenlijk niet mee” schreven Koster en Jojanneke in een puntig stukje in De Pers. En ook: “Twitteren is masturberen met je ziel.” Dat hebben ze geweten. De reacties op het hipste platform van dit moment logen er niet om. De fine fleur van de vaderlandse internetgemeenschap reageerde verontwaardigd (“klopt niks van”), ging vlot over op verkettering (“hebben het niet begrepen”) en begon toen te schelden (“blond meisje, intellect van een kapster, neukt zich weg omhoog”). De column had duidelijk een gevoelige snaar geraakt, de reacties gaven de auteurs deels gelijk: je snapt het en je hoort erbij, of je begrijpt er niks van en telt dus niet mee. Continue reading Twitter als digitale dwangneurose

Hoe interactiever, hoe beter?

Toverwoorden waren het, crossmediaal en multimediaal. Bij menig hoofdredacteur hangen ze nog boven het bed, maar wie ze in de mond neemt tegenover de nieuwe garde journalisten, valt genadeloos door de mand. Te onduidelijk, teveel oudemediadenken. Weg ermee. Maar hoe noem je als verslaggever nieuwe stijl dan wat je doet? Of het bij Plasterk werkt, moeten we afwachten, maar als je in de Verenigde Staten financiële hulp nodig hebt bij je journalistieke projecten, doe je er slim aan jezelf te presenteren als beoefenaar van Interactive Journalism. Continue reading Hoe interactiever, hoe beter?

Leer journalisten ondernemen

Het was al een poosje zwaar weer in krantenland maar door de kredietcrisis kun je nu met recht spreken van een orkaan. De vraag is allang niet meer of Nederlandse dagbladen de storm ongeschonden zullen doorstaan. De tijd is aangebroken om zoveel mogelijk ballast overboord te zetten om zinken te voorkomen. En op steun van de overheid hoeven ze daarbij niet te rekenen. Enige troost: het is overal elders net zo erg, of zelfs nog erger.

Continue reading Leer journalisten ondernemen

Goede journalistiek verkoopt zichzelf

Vroeger was het eenvoudig. Als journalist verzamelde je feiten, je maakte er een mooi, afgewogen verhaal van en als je goed je best had gedaan, was je verzekerd van publiek. Je kreeg een mooie plek in de krant of in het journaal en de lezers en kijkers kwamen vanzelf. Dat was vroeger. Toen ontplofte het aanbod van nieuws, werd de journalistiek ‘vraaggestuurd’ en werden eindredacteuren halve marketeers. Lezer en kijker komen niet meer vanzelf, maar moeten worden verleid. Nieuws moet je verkopen.

Continue reading Goede journalistiek verkoopt zichzelf

Land van luie journalisten

Nederlandse journalisten zijn lui. Ze laten zich zand in de ogen strooien door steeds gewiekstere voorlichters, zien daardoor het werkelijke verhaal over het hoofd en verloochenen hun taak als waakhond van de democratie. Het was geen vrolijke boodschap die Roger Vleugels vorige week kwam brengen tijdens een gastcollege aan de Universiteit Leiden. Desondanks hing een zaal vol kersverse studenten Journalistiek en Nieuwe Media aan zijn lippen terwijl hij het ene na het andere voorbeeld gaf van journalistiek broddelwerk en geblunder.

Continue reading Land van luie journalisten

Orde en chaos

“We adoreren de chaos omdat we ervan houden de orde te herstellen.” Of hij het echt zo heeft gezegd, weet ik niet, maar dit citaat van M.C. Escher vat mooi samen wat journalistiek tot zo’n leuk vak maakt: het terugbrengen van de oneindig complexe werkelijkheid tot een overzichtelijk verhaal. Of, uitgaande van nieuwerwetse opvattingen over de rol van de dienstbare journalist: het helder presenteren van een selectie van relevante online informatie. In beide gevallen is er een eenvoudig maar zeer doeltreffend middel om orde aan te brengen in de chaos: het lijstje.

Continue reading Orde en chaos

Het recht om saai te zijn

‘Hey, you should update your status!’ roept Plaxo me toe als ik voor het eerst sinds tijden weer eens inlog. Het online adressenboek van weleer is verworden tot een sociaal netwerk als zoveel andere. Inclusief een microblogtool dus waarin je kunt invullen waar je momenteel mee bezig bent. ‘It can be anything from “having a great day!” to “conquering the universe.” Update it frequently so your friends don’t think you’re boring!’

Nu snap ik waarom ik eerder deze week zo meewarig werd aangekeken toen ik moest bekennen geen account te hebben bij Twitter. Net zo min als bij Hyves, MySpace of Facebook. Sterker nog: ik heb niet eens een persoonlijk blog. Zogenaamd omdat ik er te weinig tijd voor heb. Maar nu weet ik de werkelijke reden. Ik ben te saai.

Continue reading Het recht om saai te zijn

Journalistiek zonder verhaal

Niets zo vermakelijk als historische sciencefiction. Vaak getuigen de toekomstvoorspellingen van te veel fantasie, soms blijkt de werkelijkheid spectaculairder. Dat geldt ook voor een klein artikel op pagina 3 van de Volkskrant van 9 januari 1996. In een paar zinnen maakt de krant de lezer attent op de opening van ‘een eigen plaats op het wereldwijde computernetwerk Internet’. De redactie beschouwt het nieuwe medium als een aanvulling op de papieren editie. ‘Internet zal niet worden gebruikt om artikelen uit de krant opnieuw af te drukken… De grote opslagcapaciteit die een online-medium biedt zal gebruikt worden om achtergrondinformatie aan te bieden.’ Die achtergrondinformatie was met recht multimediaal te noemen: ‘Naast tekst, foto’s en graphics, zullen in de definitieve site ook videobeelden op te vragen zijn.’ Het stuk eindigt met het IP-nummer van de nieuwe site: 194.159.249.166.

Continue reading Journalistiek zonder verhaal

Andrew Keen als de ware nieuwe reporter

Hoofdredacteuren die blijven geloven in sprookjes en uitgevers die thuishoren in het persmuseum: voor wie zijn salaris ontvangt van precies die twee opperhoofden van de Firma Dode Boom is een beetje rondbladeren op De Nieuwe Reporter al net zo deprimerend als een bezoek aan GeenStijl. Je pionierde je weg door de bétafase van de webjournalistiek, zag vol trots hoe diezelfde hoofdredacteuren en uitgevers eindelijk web een-punt-nul omarmden en nu moet je keer op keer lezen hoe de twee-punt-nul adepten de betaalde krant alsnog doodverklaren. En het ergste is: je weet dat ze gelijk hebben, kijk maar naar de cijfers.

Continue reading Andrew Keen als de ware nieuwe reporter

Videojournalistiek: Journaal ontmoet Epic

Een uitdagende kop trekt de aandacht, of het nu gaat om een bijdrage aan een weblog of om een forumdiscussie op een congres. Bomvol was het dan ook in het kleine zaaltje van het Brusselse Marriott waar begin maart gedebatteerd zou worden over de stelling Newspaper video will die in 2008. Andy Dickinson, de universitair docent digitale journalistiek die deze boude voorspelling op zijn weblog had gedaan, zou de degens kruisen met Michael Rosenblum, zelf verklaard goeroe van de videojournalistiek en altijd goed voor wat vocabulair vuurwerk.

Continue reading Videojournalistiek: Journaal ontmoet Epic