Wat dóen die miljoenen dan online?

De laatste week van november is de meest depressieve van het jaar. In geen enkele andere periode wordt in zoekmachines zo vaak het woord ‘depression’ ingetikt als juist die week. Het is een van de vele opmerkelijke vondsten van Bill Tancer, expert op het gebied van surfgedrag. Tancer werkt voor Hitwise, een bedrijf dat het online doen en laten van miljoenen Amerikanen analyseert en de informatie gebruikt om andere bedrijven te helpen hun marketing en strategie te verbeteren. Al dat commerciële gewroet levert soms heel interessante bijvangst op. Tancer schreef er een lezenswaardig boek over: Click: What Millions of People Are Doing Online and Why it Matters.

Continue reading Wat dóen die miljoenen dan online?

De Klikmonitor, een concept

Mijn nieuwe bestaan als wetenschapper aan de Universiteit Leiden betekent dat ik me de afgelopen weken heb afgevraagd wat ik precies zou willen onderzoeken. Want dan doen wetenschappers, die onderzoeken. Ik moet nog wat wennen aan die status. Wel wist ik al vrij snel dat mijn studie niet alleen moet leiden to beter inzicht in een bepaald probleem, maar ook echt moet helpen dat probleem op te lossen. Nu kost het me weinig moeite een concreet probleem te bedenken in het vakgebied Journalistiek en Nieuwe Media. De journalistiek worstelt enorm met de digitale revolutie. Journalisten moeten hun werk anders gaan doen, hun verhalen anders gaan brengen. En daarnaast moeten ze een nieuw verdienmodel verzinnen. Het oude is definitief stuk.

Continue reading De Klikmonitor, een concept

div. media van de derde orde

Dit weblog heet BB|MM, net als mijn freelance praktijk. Waar BB voor staat, moge duidelijk zijn. MM staat voor Miscellaneous Media, zo op het oog een totaal nietszeggend begrip: diverse media. Om die nietszeggendheid te vermommen, gebruik ik dus die afkorting. Dat heeft ook zo z’n nadelen: een vriend vroeg ik of ik misschien was overgestapt naar de reclamewereld, waar bureaus bij voorkeur luisteren naar namen als TBWA en FHV BBDO.

Continue reading div. media van de derde orde

Iets nieuws! Een weblog!

Vier jaar lang had ik een moeizame relaties met weblogs. Daarvoor – tussen 2002 en 2005 – schreef ik bijna wekelijks over het relatief jonge fenomeen in Stroom, het mediakatern van de Volkskrant. Sterker nog: ik nam het initiatief tot het eerste Volkskrant Weblog, waarop redacteuren van de krant met het medium experimenteerden. Een van meest enthousiaste pioniers was Martin Bril.

Twee jaar later was bloggen gemeengoed geworden. In de krant werd te pas en te onpas verwezen naar blogs. GeenStijl beheerste soms dagenlang de kolommen. Ik ergerde me aan die hype. Was zelf een beetje verongelijkt, zoals een puber die z’n favoriete bandje opeens mainstream ziet worden. Ik had genoeg van blogs. Bovendien had ik een nieuwe liefde gevonden: video.

Continue reading Iets nieuws! Een weblog!

Leer journalisten ondernemen

Het was al een poosje zwaar weer in krantenland maar door de kredietcrisis kun je nu met recht spreken van een orkaan. De vraag is allang niet meer of Nederlandse dagbladen de storm ongeschonden zullen doorstaan. De tijd is aangebroken om zoveel mogelijk ballast overboord te zetten om zinken te voorkomen. En op steun van de overheid hoeven ze daarbij niet te rekenen. Enige troost: het is overal elders net zo erg, of zelfs nog erger.

Continue reading Leer journalisten ondernemen

Goede journalistiek verkoopt zichzelf

Vroeger was het eenvoudig. Als journalist verzamelde je feiten, je maakte er een mooi, afgewogen verhaal van en als je goed je best had gedaan, was je verzekerd van publiek. Je kreeg een mooie plek in de krant of in het journaal en de lezers en kijkers kwamen vanzelf. Dat was vroeger. Toen ontplofte het aanbod van nieuws, werd de journalistiek ‘vraaggestuurd’ en werden eindredacteuren halve marketeers. Lezer en kijker komen niet meer vanzelf, maar moeten worden verleid. Nieuws moet je verkopen.

Continue reading Goede journalistiek verkoopt zichzelf

Land van luie journalisten

Nederlandse journalisten zijn lui. Ze laten zich zand in de ogen strooien door steeds gewiekstere voorlichters, zien daardoor het werkelijke verhaal over het hoofd en verloochenen hun taak als waakhond van de democratie. Het was geen vrolijke boodschap die Roger Vleugels vorige week kwam brengen tijdens een gastcollege aan de Universiteit Leiden. Desondanks hing een zaal vol kersverse studenten Journalistiek en Nieuwe Media aan zijn lippen terwijl hij het ene na het andere voorbeeld gaf van journalistiek broddelwerk en geblunder.

Continue reading Land van luie journalisten

Orde en chaos

“We adoreren de chaos omdat we ervan houden de orde te herstellen.” Of hij het echt zo heeft gezegd, weet ik niet, maar dit citaat van M.C. Escher vat mooi samen wat journalistiek tot zo’n leuk vak maakt: het terugbrengen van de oneindig complexe werkelijkheid tot een overzichtelijk verhaal. Of, uitgaande van nieuwerwetse opvattingen over de rol van de dienstbare journalist: het helder presenteren van een selectie van relevante online informatie. In beide gevallen is er een eenvoudig maar zeer doeltreffend middel om orde aan te brengen in de chaos: het lijstje.

Continue reading Orde en chaos

Het recht om saai te zijn

‘Hey, you should update your status!’ roept Plaxo me toe als ik voor het eerst sinds tijden weer eens inlog. Het online adressenboek van weleer is verworden tot een sociaal netwerk als zoveel andere. Inclusief een microblogtool dus waarin je kunt invullen waar je momenteel mee bezig bent. ‘It can be anything from “having a great day!” to “conquering the universe.” Update it frequently so your friends don’t think you’re boring!’

Nu snap ik waarom ik eerder deze week zo meewarig werd aangekeken toen ik moest bekennen geen account te hebben bij Twitter. Net zo min als bij Hyves, MySpace of Facebook. Sterker nog: ik heb niet eens een persoonlijk blog. Zogenaamd omdat ik er te weinig tijd voor heb. Maar nu weet ik de werkelijke reden. Ik ben te saai.

Continue reading Het recht om saai te zijn

Journalistiek zonder verhaal

Niets zo vermakelijk als historische sciencefiction. Vaak getuigen de toekomstvoorspellingen van te veel fantasie, soms blijkt de werkelijkheid spectaculairder. Dat geldt ook voor een klein artikel op pagina 3 van de Volkskrant van 9 januari 1996. In een paar zinnen maakt de krant de lezer attent op de opening van ‘een eigen plaats op het wereldwijde computernetwerk Internet’. De redactie beschouwt het nieuwe medium als een aanvulling op de papieren editie. ‘Internet zal niet worden gebruikt om artikelen uit de krant opnieuw af te drukken… De grote opslagcapaciteit die een online-medium biedt zal gebruikt worden om achtergrondinformatie aan te bieden.’ Die achtergrondinformatie was met recht multimediaal te noemen: ‘Naast tekst, foto’s en graphics, zullen in de definitieve site ook videobeelden op te vragen zijn.’ Het stuk eindigt met het IP-nummer van de nieuwe site: 194.159.249.166.

Continue reading Journalistiek zonder verhaal