Month: March 2003

Oorlogsstemming

Eigenlijk had dit stukje moeten gaan over wapentuig, over de overeenkomsten tussen de websites van CNN, GI Joe en Actionman en nog zo wat uitingen van cyberwar. In plaats daarvan gaat het over virtuele oorlogsvoering in het klein, die tussen de internetredactie van de Volkskrant en een inventieve hacker.

Dat zit zo. Op www.volkskrant.nl kunt u meedoen aan een oorlogsstemming. Per dag wordt bijgehouden of de bezoekers overwegend voor, of tegen de oorlog zijn. Representatief? Geenszins. Wetenschappelijk verantwoord? Absoluut niet. Maar toch is het leuk te zien hoe de grafiek zich ontwikkelt. Althans, zolang niemand probeert de resultaten op een oneerlijke manier te beïnvloeden. En dat was precies wat de afgelopen week gebeurde.

Hackers, crackers, scriptkiddies, één ding hebben ze gemeen; ze zijn allemaal ijdel. Bij dezen dan: hulde voor het vakmanschap van de hacker! Het kostte een paar uurtjes om de schade ongedaan te maken en herhaling te voorkomen. Tijd die eigenlijk bedoeld was om stukjes te schrijven over wapentuig, CNN en GI Joe. Die houdt u dus nog tegoed.

Fictie en non-fictie

Wel politieke steun, geen militaire. Het halfslachtige beleid van de Nederlandse regering heeft zijn eerste slachtoffers geeist. In Los Angeles. Daar ging Rene Mioch even een chocolade Oscar halen voor Paula van der Oest, toen beiden plotseling door vijf Amerikaanse undercover-agenten werden gearresteerd. Pas nadat ze de agenten ervan had overtuigt dat Nederland niet neutraal staat in de oorlog, maar Amerika steunt, mochten de journalist en de regisseuse weer vertrekken.

Van der Oest had toch al niet haar dag. Haar film Zus & Zo viel buiten de prijzen. De Oskar voor beste niet-Engelstalige film ging naar Nirgendwo in Afrika. Uit Duitsland, een land dat nu juist wel uitgeproken tegen de oorlog in Irak is.

Ook fel tegen: Michael Moore, die een beeldje kreeg voor zijn documentaire Bowling For Columbine. Tijdens zijn dankwoord fulmineerde Moore fel tegen Bush. Hij nodigde de andere documentairemakers uit het podium op te komen om gezamenlijk een statement te maken tegen ‘de fictie oorlog’: ‘Wij houden van nonfiction, maar we leven in tijden waarin fictie domineert. We leven in een tijd waarin we fictieve verkiezingsuitslagen een fictieve president opleveren. We leven in een tijd waarin een man ons op oorlogspad stuurt met fictieve argumenten.’  

Where is Raed?

Wat de televisie was voor Desert Storm is de weblog voor operatie Iraqi Freedom. De Peter Arnett van de tweede Golfoorlog heet Salam Pax. Net als destijds de CNN-correspondent doet Pax op zijn weblog Where is Raed? uit de eerste hand verslag van de bombardementen op Bagdad: ‘air raid in baghdad but the only sound you here are the anti-aircraft machine guns. will go now.’ De telegramstijl en het slechte Engels steken schril af bij de gelikte presentatie van de beroepsverslaggevers.

Ook in Amerika brengen webloggers een alternatief geluid. Een paar keer klikken door de zogeheten warblogs, en het is duidelijk dat niet alle Amerikanen klakkeloos gehoor geven aan de oproep op www.prayforgeorgewbush.com. De bijdragen van een aantal bloggers zijn, samen met het laatste oorlogsnieuws van de grote persbureaus, gebundeld op www.warblogs.cc. De oorlog in een oogopslag, professioneel en privé.

Dat die laatste twee ook goed samen kunnen gaan, bewijst warblogger Christopher Allbritton (zie een eerdere bijdrage). Deze voormalige verslaggever van AP vraagt zijn bezoekers om een financiële bijdrage om net als Salam Pax onafhankelijk verslag te gaan doen vanuit Irak. Dat alles onder het mom: wat Karyn Bosnak kan, kan ik beter.

Piraat

Op tv wordt het ranzig. Webcamgirls; Vrouwen zijn Beesten; Meekijken gewenst, de namen van de paradepaardjes van het nieuwe Veronica spreken boekdelen. Maar hoe zit het met de radio?

‘Overdag geen oeverloos geouwehoer, maar non-stop de lekkerste muziek’ lezen we op www.veronica.nl. Klinkt als: ‘Om die seksprogramma’s voor tv te kunnen betalen, hebben we bezuinigd op de dj’s.’ Misschien maar goed ook, want de ether is al voldoende gevuld met schreeuwlelijken.

‘s Avonds worden de plaatjes wel aan elkaar gepraat. Dan zal diskjockey Michiel Veenstra zich ‘als vanouds misdragen’. Afgaande op de weblog van Michiel zal ook dat wel meevallen. Leuke stukje, daar niet van. Maar van misdragen is geen sprake.

Brave radio. Verloochent Veronica haar roemruchte verleden? Wie de verhalen op de mediapages leest, zou het wel denken. Voormalige medewerkers van de zeezender halen er herinneringen op aan de tijden van Rob Out, Lex Harding en Tineke. De oude foto’s en tijdschriften zijn leuk, de jingles en airchecks nog veel leuker. En met de opnamen in de Zeezender Downloadgroep kan het nieuwe Veronica moeiteloos zijn dagprogrammering vullen. Eindelijk weer iets fatsoenlijks op de radio!

Beroemd

‘Ik kijk nooit naar commerciële televisie en bij de kapper ben ik ook al een poos niet geweest’. Tot voor kort een volledig geaccepteerde smoes. Maar hoon valt ten deel aan wie vandaag de wenkbrauwen fronst bij de namen Jim en Jamai of de schouders ophaalt bij Margarita en Edwin.

Troost voor de wereldvreemden: het collectief geheugen is zo poreus als dat van een alcoholist met het syndroom van Korsakoff. Wie herinnert zich nog de eerste bewoners van het Big Brother huis? BB-websites veranderen in razend tempo van naam en verruilen de oude Brothers voor de nieuwe Idols. Het web kent heel wat verweesde homepages van eendagsvliegen en fansites waar achter het ‘last updated’ een datum uit het verre verleden prijkt.

Dat is jammer, want het wel en wee van de helden van gisteren wordt pas interessant als ze Bekende Nederlander af zijn. Leeft Chriet Titulaer nog in een wondere wereld? Heeft Emily Bremers al een nieuwe prins op het witte paard? Waar solliciteert Philomena Bijlhout? En zingt Abel nog steeds Onderweg, of alleen nog maar onder de douche? Wie neemt de handschoen op en maakt een Nederlandse tegenhanger voor de website What ever happend to…?